همان هایی که؛

هروقت یاد،خودم نیستم؛یادآنها می کنم

هروقت دلم برای نورتنگ می شود.........یادآنها می کنم

هروقت یادمظلومی می افتم یادآنهامی کنم

هروقت یادغریبی می افتم- یادآنها می کنم

هروقت یادتشنه ای می افتم- یادآنهامی کنم

هروقت یاد؛بی کس ترین های روزگارمی افتم- یادآنهامی کنم

هروقت یادپهلوی شکافته ای می افتم- یادآنهامی افتم

هروقت یادفرق شکافته ای می افتم-یادآنهامی کنم

هروقت یادخیمه های تاراج رفته وسوخته می افتم-یادآنهامی کنم

هروقت یادامیروفرمانروای بی کسی می افتم-یادآنهامی کنم

هروقت یادمناره ومسجد واقامه واذان می افتم- یادآنهامی کنم

هروقت یادکودکان بی پناه می افتم -یادآنهامی کنم

هروقت یادزیبایی وبهشت می افتم-یادآنهامی کنم....

هروقت یادذولفقاروتیغ دودم می افتم- یادآنهامی کنم

هروقت یادبقاع فراترازکتیبه؛قبورگمشده واجسادبی سروکفن می افتم -یادآنهامی کنم

هروقت یادمظلومیت قرآن درآخرالزمان می افتم-یادآنهامی کنم.

هروقت یادتنهاترین مردروزگاران وزمین وآسمان ها می افتم-یادآنهامی کنم

هروقت اشک امانم نمی دهد-یادآنهامی کنم

هروقت دلم بهانه می گیرد-یادآنهامی کنم

هروقت غم ودردواندوه روزگاران به لرزه درم می آورد-یادآنهامی کنم

هروقت یاداشک می کنم -یادآنهامی افتم

هروقت یاداینهامی افتم- یادائمه ی اطهارعلیه السلام می افتم......

منبع-خلوت تابناک-فاضلی کچبی

تهران-زمستان۱۳۹۰خورشیدی