شعرمازرون

نام شاعر:سیدفاضلی کچبی

 

ام خنه بهشت مازرونه               - زادگاه مابهشت مازندران است

همونجه که همیشه بی خزونه    - همان جایی که همواره بی خزان است.

 

 همونجه که چهارفصلش بهاره   - همان جایی که چهارفصل آن بهاراست

تموم سرزمین و تلاره        - وسراسرسرزمین آن سرشارازطبیعت بکرودست نخورده است.

 

تودل هرعاشقی یه هرازه      - دردل هرعاشقی یک رودخانه ی هرازاست

وشون لب پرعسل مازه      - ولب های شان مملوازکلام شیرین(همچون عسل)است. 

 

دلای مردم وه،دریاییه             - دل های مردم آن دریایی است

شقایقه،لاله ی صحراییه             - شقایقند ولاله ی صحرایی

 

هرکسی خوانه که یه نیما بوه    - هرکسی می خواهدیک  نوآفرین مانند نیما شود

بل بکشه افتاب فردا بوه         - شعله می کشد(فروزان می شود)تاآفتاب فردای روشن شود.

 

گذرگذر روخنه وجنگله         - گذربه گذرآن سرشاراز رودخانه وجنگل است

هرداری جرکفنه یه چوپله    - وهردرختی که برزمین می افتدپلی می شودبرای عبوردیگران

 

مازرون زمین پرازشمشاده     - سرزمین مازندران پرازشمشادهای رشید(شهیدان)است

هرکجه سرزنی وشون یاده     - وهرکجاکه سرک می کشی سرسبزازیادآن هاست.

 

هردلی که باوه،بخرده پیون     - هردلی که بامازندران پیوندخورده است

همیشه سربلنه،چون دماون     - همواره ، مانند دماوند سربلنداست.

 

منبع:اختصاصی خلوت تابناک(سیدفاضلی کچبی)

 این اثرمشمول قانون کپی رایت است.

هرگون برداشت،یاتقلیدوحتی برداشت های جزای ازاین ترانه،تحت هرعنوانی بدون اجازه ی شاعر،ممنوع وپیگردقانونی دارد.

 منبع:اختصاصی خلوت تابناک