سعدی ازبهاری می گویدکه ازبامدادان شروع می شود.
بهارنوی یک هزاروسیصدونودیک هجری خورشیدی
برعموم ایرانیان،وفارسی زبانان سراسرکره ی خاکی مبارک باد.
بخشی ازقصیده ی بهاراستادسخن
بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار
صوفی ازصومعه گوخیمه بزن برگلزار که نه وقتست که درخانه بخسبی بی کار
بلبلان وقت گل آمد که بنالد از شوق نه کم ازبلبل مستی توبنال ای هوشیار
آفرینش همه تنبیه خداوند دل ست دل ندارد که ندارد بخداوند اقرار
این همه نقش عجب بردرو دیواروجود هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار
کوه ودریا و درختان همه در تسبیحند نه همه مستمعی فهم کند این اسرار
خبرت هست که مرغان سحرمی گویند آخر ای خفته سراز خواب جهالت بردار
هر که امروز نبیند اثر قدرت او غالب آن ست که فرداش نبیند دیدار
تاکی آخر چوبنفشه سرغفلت درپیش حیف باشد که تودرخوابی و نرگس بیدار
آدمیزاد اگر در طرب آید نه عجب سرو در باغ برقص آمده و بید و چنار
باش تا غنچه ی سیراب ، دهن باز کند بامدادان چو سرنافه ی آهوی تتار
مژدگانی که گل ازغنچه برون می آید صد هزار آقچه بریزند درختان بهار
باد گیسوی درختان چمن شانه کند بوی نسرین و قرنفل بدهد در اقطار
ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحر راست چون عارض گلبوی عرق کرده ی یار
تا قیامت سخن اندر کرم رحمت او همه گویند و یکی گفته نیاید ز هزار
نعمتت بار خدایا زعدد بیرون است شکر انعام تو هرگز نکند شکرگذار
حبذا عمر گرانمایه که در لغو برفت یارب از هرچه خطارفت هزاراستغفار
درد پنهان به تو گویم که خداوند منی یا نگویم ؟ که توخود مطلعی بر اسرار
اختصاصی وبلاگ خلوت تابناک
باویرایش فاضلی کچبی