چه تنهامی گذارد درسکوت کوچه هامارا             

  دراین طوفان نمی گرددکسی دردآشنامارا

  امیدسرپناهی نیست؛ نسیم صبحگاهی نیست  

  که پیغام آوردازمهربانی دلربا مارا

  شبی بلبل به گل می گفت؛ای معشوق بی همتا  

  جفاکاری،اگرروزی زخودکردی جدامارا

  دل آهوی تنهارا، مزن باتیرمژگانت        

  که چشمش ماه تابان است،شب های سیامارا

  بیاای غنچه ی غمگین،سرت رابرچمن بگذار 

  که بااین رسم دلداری،دهی درس وفامارا

 منبع:برداشت ازمجموعه شعرخلوت روشن-سروده ی فاضلی کچبی

 برداشت باذکرمنبع آزاداست.